KĄCIK MIŁOŚNIKÓW FREUDA (fragment 1)

VENUS przed narodzinami

Narodziny McVenus

Współczesna Venus (zgodnie z panującą modą na manieryzację imion, przez v zamiast w) wynurza się z wód własnego ciała. Ubytek płynu oznacza utratę wagi, zbliżenie się do ideału urody (bo piękno to za dużo powiedziane). Doskonałość wymaga dematerializacji. Jej osiągnięcie paradoksalnie oznacza zgon, przeistoczenie się w trupa, abiekt absolutny, zaprzeczenie normom estetyzacji. Granice są bardzo płynne, wyznaczane ciężarem kropel.

VOUYEROSKOP i prosty obywatel

Przetestowałam moje urządzenie na tzw.prostym człowieku i okazuje się, że w takowym nadal trwa sentymentalny, romantyczny obraz sztuki, mimetycznej i dekoracyjnej. Nie dość, że forma vouyeroskopu jest do bólu prosta, to jeszcze z bandaża i w nie wyszukanym kolorze, żeby nie rzec, że totalnie bez niego. W środku też jakoś nie ładnie, kłaki, rurki z dziwną cieczą. Kwaśny uśmiech wyrasta na twarzy obywatela zwykłego i podejrzenie, ten, kto to zrobił to niby ma być artysta?

W BIELI cdn.

Biel ma wiele znaczeń. To tajemny niekolor, ekwiwalent światła. Jest w niej coś uroczystego, chłodno dystyngowanego i tajemniczego.Biały strój kojarzy się (w naszej kulturze) z uroczystościami ku czci przełomowych momentów życia, jak chrzest czy ślub. Są to swoiste transgresje budzące pozytywne odczucia. Transgresją przeciwnie odbieraną jest choroba. Bielą straszą szpitalne sale, pościel i większość tabletek. Zdarza się, że obie pozornie przeciwne formy transgresyjne występują jednocześnie. Człowiek wyczuwa w tym tragizm zaburzenia porządku. Zwykł bowiem oddzielać sprawy życia od spraw śmierci. Rzeczywistość rządzi się jednak swoimi prawami drwiąc z wszelkich ludzkich schematów i spekulacji.

VOUYEROSKOP

Wychodząc na przeciw naturalnej ludzkiej potrzebie podglądania, zaprojektowałam przyrząd tylko do tego przeznaczony. Jego paramedyczny charakter odpowiada zainteresowaniu wnętrzem ciała. Tym razem sedna sprawy nie można dotknąć, trzeba polegać na niedoskonałym wzroku.

,,Strach przed ciemnością,,BWA Katowice

Dla wielu prac wystawa jest właściwie początkiem istnienia, zyskują przestrzeń i kontekst. Montaż zawsze jest więc ryzykiem i niespodzianką, sprawdzianem, czy powzięte koncepcje są trafione. To dziwne uczucie oglądać w galerii prace, z którymi żyło się do tej pory pod jednym dachem. Stają się nieco obco dystyngowane. Zamyka się pewien etap pracy, można obejrzeć go z dystansu ,,zapakować w pamięć,, i ruszyć dalej. Spakowane emocje coraz więcej ważą.

,,W skrócie,, wreszcie w czytelnej całości

są prace, które bardzo trudno sfotografować nie ujmując im sensu, nie wspominając już o trudnościach, jakie zwykle nastręcza znalezienie neutralnego tła, to wszystko jedna wielka gimnastyka ale cholernie uzależnia:)